गजल ४७

प्रेम दिवसको उपलक्षमा उपहार स्वरुप यो गजल संपूर्ण साहित्यिक मनहरूमा समर्पित:

त्यो मन संगै भयो यो मन
नजिक हुँदै गयो यो तन।।

नछोडी एक अर्का को साथ
प्रगाढ बन्दै गयो यो  झन।।

भरोसा अनि थियो  विश्वास
भएन कुनै  बाचा  बन्धन।।

जीवन रथ चल्छ हर्दम      
संयम संगै गर्दै मनन।।

पाउँदा साथ बन्दै हर्षित
बन्छु म फूल उ हो चन्दन।।

गजल ४६

धेरै लामो अन्तराल पछी यो सानो कोसेली लिएर यहाँहरु सामु आएकी छु। आशा छ सबैले साथ दिनुहुनेछ। धन्यबाद।

यति राम्रो ढकमक फुलेको यो बाग
छिन्न भिन्न पारी आज नलगाउँ भाग।।

सबै जात जाती मिली बसेका हौं हामी
छुट्टै राज्य खडा गर्ने नराखौं न माग।।

भाइ फुटे गवाँर लुटे भन्थे बुढा पाका
त्यस्तै होला मन भित्र राखे रीस राग।।

एक ढिक्का बन्नु पर्छ सबै मिलीकन
यो देशको रक्षा गर्न लौन सबै जाग।।

पुण्य क्षेत्र हो यो  हाम्रो प्यारो जन्मभूमी
यो धर्तीको ऋण तिर्न अब  गरौं त्याग।।

गजल ४५

न म भएँ जून जस्तो
न त बनें सून जस्तो।।

लय शूर नभएको
भएँ म त धून जस्तो।।

अरुलाई खोक्रो पार्ने
हुन्न भन्थे घुन जस्तो।।

यो जीवन भोग्दा भोग्दै
भएँ चर्को नून जस्तो।।

आज भोली  भएको छु
पिलिएको खुन जस्तो।।

गजल ४४

सधैभरी आशा मात्र लिई नबसौं
बिश्वासमै सबै कुरा दिई नबसौं।।

अमूल्य छ यो जीवन फेरी मिल्दैन
पाएँ त्यसै भनी धेरै पीई नबसौं

आपसमा बाँडौ कुरा सुख दु:खका
मनमा पीडा लुकएर सिई नबसौं।।

कर्म गरे  मिल्छ फल हुन्न बसेर
मरीतुल्य तुच्छ बनी जीई नबसौं।।

पौरखले हराभरा पार्छ जीवन
कोपीलामै सुकाएर खीई नबसौं।।

गजल ४३

नभन न जिन्दगीको  कुनै रंग छैन
यो जीवन रंगाउने हाम्रै ढङ्ग छैन।।

सधैभरी तनाब र अस्त ब्यस्त मात्र
खुशीसंग बाच्ने कला हामीसंग छैन।।

मान्नु पर्छ आँशु पनि जीवनकै पाटो
हाँसो मात्र पाए पनि  मन दङ्ग छैन।।

के छैन र हामीसंग टिप्न सक्नु पर्छ
अँजुलीमा खुशी फूल्दा खै उमङ्ग छैन।।

रिस, राग, दम्भ अनि हठ छाडेपछी
आपसमा लड्नु पर्ने कुनै जङ्ग छैन।।

दाजुको संझना

मेरा श्रध्देय दाजु स्व. हिरेन्द्र राज पन्तमा समर्पित

हेर्छु सधैं नभमा उदायौ कि भनेर
देख्दिन बित्छ रात ताराहरु गनेर।।

नफर्कने गरी गयौ भेट्नै सकिन कैले
तिम्रो नियास्रो मेट्न अझै सकिन मैले।।

उनु कि माला भन्छु फेरी झसङ्ग हुन्छु
छैनौ तिमी भनेर संझेर आफै रुन्छु।।

आउँछ याद संगै बसी टिका लगा'को
रोटी मिठाई फलले भरेर थाली सजा'को।।

रहेनौ साथ हाम्रो संझेर मन बुझाएँ
हेरेर फोटो तिम्रो टिका र फूल चढाएँ।।

उनें ति शब्दहरुलाई माया पनि मिसाई
अर्पण गरें यो माला श्रध्दा सुमन तिमीलाई।।

गजल ४२

यो मुटु मेरो चर्केको चर्क्यै गरेको किन हो !
टेकेको धर्ती थर्केको थर्क्यै गरेको किन हो !

चाडको बेला खसेछ हेर जहाज बुद्ध त्यो
यो दु:ख पनि फर्केको फर्क्यै गरेको किन हो !

लाग्दथ्यो घाम आश्विन मास: दशैंको बेलामा
अझै नि पानी दर्केको दर्क्यै गरेको किन हो !

आए नि हुन्थ्यो अब त शान्ति यो तप भूमीमा
खुशीका दिन तर्केको तर्क्यै गरेको किन हो !

सत्यको हार हुँदैन भन्थे  देख्दैछु अनौठो
असत्य चाहीं लर्केको लर्क्यै गरेको किन हो !